Mijn verhaal: Hannelore

Hannelore was 5 jaar, toen bij haar de diagnose diabetes type 1 werd vastgesteld. Vijf jaar later spreekt ze openlijk, samen met haar mama Katrien, over haar leven met diabetes.

Diabetes op de radio
"Ik herinner me nog dat we op Wereld Diabetes Dag naar de radio luisterden", vertelt Hannelore. "Iemand legde uit hoe je weet of je diabetes hebt. Toen dachten mama en papa, tiens, Hannelore drinkt en plast ook veel, en ze is sterk vermagerd." Katrien, mama van Hannelore: “We hadden wel al gehoord over diabetes type 2, maar type 1 kenden we niet. Een geluk dat we die avond naar de radio luisterden, anders waren we niet zo snel naar de dokter gestapt."

Toen de dokter Hannelores urine testte, bleek die te veel ketonen te bevatten. Katrien: "We moesten meteen naar het ziekenhuis. Voor we het wisten, lag Hannelore aan het infuus. Vanaf dan zag ons leven er helemaal anders uit. Tien keer per dag haar vinger prikken, koolhydraten uitrekenen ... Niet evident om je dat allemaal eigen te maken.”

Prik of pomp
"Het grootste probleem was Hannelores spuitangst ", zegt Katrien. Hannelore: " Ik heb in het ziekenhuis dan een 'hypoknuffel' gekregen. Op sommige plekken is het beertje groen. Daar mag je spuiten, want op die plekken wordt de insuline snel opgenomen. In de rode plekken gaat het een stuk trager. Op een keer heb ik mezelf gekleurd met groene en rode bollen op mijn armen en benen."

"De mensen van het ziekenhuis zijn ook uitleg komen geven in de kleuterklas van Hannelore", vertelt Katrien. "Dat vond ik heel belangrijk. Voor de leerkracht is het een grote verantwoordelijkheid om een kindje met diabetes in de klas te hebben, maar ook voor de kinderen is het een aanpassing. "

Vier jaar geleden schakelde Hannelore over naar een insulinepomp. Hannelore: "In het begin dacht ik: oh nee, nu hangt er altijd zo'n bakje aan mij met een draadje.” "De pomp biedt veel voordelen", vindt Katrien. "Nu kan ze in principe alles eten wat ze wil, wanneer ze dat wil. Zolang we haar eten maar wegen en uitrekenen. Natuurlijk moet ze opletten met snelle suikers of snoep."

Diabeteskamp & bosklas
"Deze zomer is Hannelore voor de eerste keer mee geweest op zomerkamp met de Diabetes Liga", vertelt Katrien. "Voor ons was het vreemd dat we voor het eerst sedert lang niet moesten wegen en meten, maar het wende snel." Ook voor Hannelore was het genieten. "Ik vond het fijn dat ik niet de enige was die moest prikken. Het was ook zeer gemakkelijk dat ik zelf niets moest uitrekenen. Dat deden de leiders van het kamp voor mij."

"Hannelore ging ook mee op bosklas. De juf heeft toen elke dag de maaltijden gewogen en alles telefonisch doorgegeven. Ik rekende dan uit hoeveel Hannelore mocht eten. 's Avonds reden we nog even langs voor de laatavondprik. Op die manier konden we de dag overlopen met de juf. Dat was zowel voor haar als voor ons een geruststelling."

Rugzak
"In het begin komen al die aanpassingen en regels nogal fel op je af, maar na een tijd wordt het een deel van je leven", vindt Katrien. "We zijn ooit naar een lezing gegaan van Peter Adriaenssens en die verwoordde het heel mooi. Iedereen heeft een rugzak, en daar zit van alles in. Bij de ene is dat ADHD, bij de andere diabetes. Maar je mag je leven niet door die rugzak laten bepalen. Je moet gewoon die rugzak overal mee naartoe nemen. Soms is dat wat moeilijker en heb je hulp nodig, maar eigenlijk kun je alles doen wat je wilt."

Onderdeel van het leven
"De ziekte heeft ook positieve gevolgen", vindt Katrien. "Dat Hannelore vandaag zo'n flinke, verantwoordelijke en gedisciplineerde meid is, komt voor een deel door de ziekte. De ziekte van Hannelore heeft ons als gezin heel hecht gemaakt", vindt Katrien. "Hannelore weet dat ze altijd dat ze bij ons terechtkan."

Natuurlijk hoopt Katrien dat ze iets zouden vinden tegen diabetes. "Ik weet nog dat ik ooit zei ik: als ze de ziekte kunnen oplossen, dan geef ik een heel groot feest. Hannelore zelf reageerde heel verrassend op mijn uitspraak. Ze werd 's nachts huilend wakker. 'Ik weet niet of ik dat wel wil. En mijn pompje dan?' Diabetes is echt een onderdeel van haar leven geworden."