Mijn verhaal: Ilse

Mijn verhaal: Ilse

Dat diabetes type 1 je dromen en ambities niet in de weg hoeft te staan, bewijst Ilse Van Criekinge. Vandaag is ze de trotse moeder van Robin (9) en reist ze de wereld rond om te spreken op congressen, schrijft ze boeken en heeft ze haar eigen IT-blog. Een boeiend gesprek met een straffe vrouw.

In het begin
"Ik kreeg diabetes type 1 toen ik acht was", vertelt Ilse Van Criekinge. "Veel herinner ik me niet van die beginperiode. Ik weet wel nog dat ik vaak op de bank lag, veel moest plassen en drinken. Op 12 mei 1982 zijn we naar de dokter gestapt. Die verwees me meteen door naar het ziekenhuis. Tien dagen ben ik daar gebleven. Pas toen mijn ouders en mijn broertje geleerd hadden hoe ze me een injectie moesten toedienen, mocht ik naar huis."

"In die tijd gingen veel dingen er nog anders aan toe", vertelt ze. "Je bloedsuikerwaarden meten verliep vrij omslachtig, en gebeurde met behulp van een soort prikmachine. Kort op de bal spelen was er niet bij: 's morgens moest je goed weten hoe je dag er zou uitzien. Als puber had ik het wel behoorlijk lastig met dat vaste stramien. Gelukkig kon ik op mijn vijftiende overschakelen op humane insuline. Dat maakte een hemelsgroot verschil. Ik voelde me een stuk vrijer. Sindsdien vormt mijn diabetes niet zo'n groot probleem meer."

Voor de buitenwereld vormde Ilses ziekte wel vaak een struikelblok. "Een van de zusters op het humanoria raadde me af om Latijn te studeren. Dit  zou nooit lukken met mijn ziekte. Gelukkig heb ik daar niet naar geluisterd. Later ben ik zelfs Handelswetenschappen gaan studeren."

Geen nine-to-five
Na haar studies ging Ilse op zoek naar een job. "Sommige werkgevers wilden me wel een contract aanbieden, maar eisten eerst een volledig medisch verslag. Daar weigerde ik op in te gaan. Eerst ben ik terechtgekomen bij Interbrew, waar ik aan de slag kon als programmeur. Later ben ik overgestapt naar Telepolis, de informaticadienst van de stad Antwerpen, om er de helpdesk te ondersteunen. Na een tijdje mocht ik er de IT-verantwoordelijken van ziekenhuizen, OCMW's ... begeleiden. Op die manier ben ik uiteindelijk Microsoft-instructor geworden, als een van de weinige vrouwen. Het fijne is dat ik veel vrijheid krijg. Als je diabetes hebt, is het wel handig dat je het ritme van je lichaam kunt volgen.“

Data-analyse
Veel hinder van haar ziekte ondervind Ilse niet op het werk. Tegenover mijn collega's ben ik heel open over mijn diabetes. Ik wil dat ze weten wat te doen als ik een hypo krijg. Ooit heb ik trouwens een presentatie gegeven over mijn bloedsuikerwaarden. We waren op zoek naar gegevens om mogelijkheden te illustreren van ‘Power Query’, een softwareprogramma waarmee je data kunt analyseren. Na wat aarzelen heb ik voorgesteld mijn bloedsuikerwaarden te gebruiken. Ik stond ook versteld hoe handig het is je gegevens te analyseren met een computerprogramma. Je kunt nagaan op welke dagen je vaak laag staat, of in de file staan een invloed heeft op je bloedsuikerspiegel ... Een groot verschil met vroeger, toen ik alles nog moest noteren in een klein boekje."

Vooroordelen
Wat intussen nog niet veranderd is, zijn de vooroordelen, vindt Ilse. "De laatste jaren besteden de media veel aandacht aan diabetes type 2, zonder goed het onderscheid uit te leggen met type 1. Wanneer ik mensen vertel dat ik diabetes type 1 heb, gaan ze er vaak vanuit dat ik ongezond leef, terwijl dat er helemaal niets mee te maken heeft. Daar kan ik me echt over opwinden."

Single point of failure
Hoe het dan wel komt dat ze als enige in de familie diabetes heeft, vraagt Ilse zich soms af. "Mijn broer is professor biowetenschappen en heeft mijn DNA onderzocht. Daaruit bleek dat ik gevoelig was voor diabetes, zowel type 1 als 2. Hij is ook van plan het DNA van mijn zoontje Robin te bekijken. Ik zou het erg vinden, mocht hij diabetes krijgen. Niet dat ik het zo'n probleem vind - ik spreek trouwens liever niet van 'ziekte', maar van een gegeven, van mijn 'single point of failure' .”

Mooie woorden van een straffe dame en als uitsmijter nog dit: “Diabetes mag geen showstopper zijn. Als je iets wilt doen, dan moet je er gewoon voor gaan."